نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٢/٢٥

من مست وهم ديوانه ام                 من با جهان بيگانه ام

مستان مستم گفته اند                   باده پرستم گفته اند

مستيم از انگورنيست                     ازآن شراب شورنيست

ازآن دوچشم هور نيست                 من مست آن پيمانه ام

مينای من بشکسته است               می در کف ميخانه است

چشم تو  بر ميخانه و                      من غرق آن ميخانه ام

می از ازل چون بامن است               من خودميم می از من است 

گر می توخواهی ای خمور               من باده و پيمانه ام 

من چون نشان الهم                       منصور و هم روح الهم 

من لاف اله می زنم                       من آيه بسم الهم    

 

                               ( ميفروش 

                                 




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٢/۱٩

شبی را بی می و معشوق به دشواری سحر کردم

در آن شب شگوه ها ازدوست با خون جگر کردم

خريدم  کنج  خلوت  را برای  روز تنهايی

که با حال  پريشانم  به ميخانه  گذر کردم

به  مينای  رقيبانم  فشاندم  درد شاهانه

ولی خودازمی وساقی درآن حالت حذرکردم

چو مست می شدند ياران شدم فارق ز عياران

ز برق چشم مه رويان احساس  خطر کردم

ميان جمع  مه رويان  پری رويی سيه مو بود

شدم  مدهوش مينايش  درون  او سفر کردم

نشستم  در کنار او شدم  مدهوش  خال او

دلم در اختيار او ، زين حالت  گذر کردم

سخن ازچين وماچين بود،گه ازخسرووشيرين بود

شب تلخم چه شيرين شد،بسی شور و شررکردم

 مرا مينای شهلايش ببرد هوش از سر وچشمان

ندانستم  که خوابم  يا  به  روياها  سفر کردم

منور روی ماه  او ،  به  مصداق  مه  کامل

تو گويی زين ره خاکی به افلاکان سفر کردم

جمالش فخر برليلی ، کمالش بر زليخا داشت

من مجنون  يوسف وار پرهيز از خطر کردم

                                                       ( ميفروش )




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٢/۱۱

بود ازگوشه چشمش نظربرماکندخواهر

بود با نور سيمايش مرا بينا کند خواهر

بودچون عيسی مريم برای مردگان هردم

مرا مشتاق اين دنيای وانفسا کند خواهر

بود او از کرم با دست پر مهرو صفای خود

نوازش بر برادر در شب يلدا کند خواهر

بود با بخشش طائی و با صبر وشکيبايی

ببخشايد گناه من ، مرا احيا کند خواهر

در آن دم از شعف فرياد بردارم خداوندا

........ نازنين من ، مرا پيدا کند خواهر

 

                                                               (ميفروش )




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٢/٤

روزرا شب ميرسانم دراميد ديدن سيمای مادر

گل فشان است از محبت چهره  زيبای  مادر

سنگ دل باشم که من صبر دو روزه می کنم

لحظه لحظه می شمارد قلب  پر معنای مادر

می کنم جان را فدای قامت همچون  کمانش

چون که خم شدآن سهی سرو بلندبالای مادر

سرو بود آن قامت وگشته چومجنون سربزير

من  فدای آن سر و آن قامت  و سيمای  مادر

خاک  پايش  طوطيای  چشم  پر اندوه  من

روی  چشم  من  مفخر بود جای  پای مادر

مژه ها را يک به يک ازبيخ و بن من برکنم

تا مبادا از قضاء  لغزد رود  در پای  مادر

گويم  اکنون حرف آخر با  لسان  الکنم

من فدای  گوشه  ابروی  پر معنای  مادر

                                                               ( ميفروش )