نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٤/٢۱

 

          شب بودشبی سنگين ، چكاوكانی زيرنورماه دلشكسته وغمگين ،

      غمگين ازخانه ای سرد، درتابستان؛ هر يك شرشر عرق ريزان و بی تمكين

       سراسراضطراب وبغض ونالهً ديرين .درآن خانه كه مرغانش پركشيده ،هريك

       بهرخودكاشانه ای داشتند وهرگزازتنهائی رنجی نمی بردند وشايدهم كه احساس

        تنهائی نميكردند، وجود مادرِ خانه هوای سرد زمستان را نيزگرم می كرد، ولی

      امشب كه مادر روی تخت بيمارستان به ياد فرزندان شب را به صبح می رساند،

       بچه هااحساس تنهايی می كنند؛ دراين ايام كه گفتم فصل تابستان نيزهست، عجب

      احساس سرما می كنند اينها ، بلی ؛ من هم كه فرزند بزرگ خانه بعداز خواهرم 

      هستم ، بسی  دلگير و غمگينم ، پر و بالم شكسته ، عرق سرد و بی روحی  به 

       پيشانی ام نشسته، گمانم مات ومبهوتم، قلم در دست من يارای حركت را ندارد

       نمی دانم چه بنويسم، كه اكنون هيچ نمی دانم .خدايا كاش آن سنگ تيری می شد 

       وبر قلب من می خورد؛ خدايا من شفای مادرم را ازتو می خواهم .نمی دانم آيا 

       امشب سحرخواهد شد؟! عجب سنگدل هستم كه می خوابم ولی مادر ز درد كليه

       بيدار می ماند امشب .   

                                                                    ۸۱/۴/۱        ( ميفروش )  




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٤/۸

 

        حاجيه خانم ليلای گرامی

        پوشيدن لباس احرام ، طواف خانه دوست ، زيارت حريم سبز نبوی وائمه 

        مقبول درگاه حق باد. مقدمتان که مصفا به صفای کعبه ، منور به نورمدينه 

         ومعطر به عطر زمزم می باشد را گرامی می داريم .  

                                                                        ازطرف : فعالان ميسرا