نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٧/۳٠

زبرگ گل لطافت را برايم ارمغان آور      

                                      برايم زان گلستان شاخه ای ازارغوان آور

   چو می بينی خمارم برآن مينای چشمانش                             

                                       برايم خوشه رز را ز تاک  بی نشان آور

   ازآن تاک دماديده ازآن خواه دل و ديده                         

                                       ازآن موی پسنديده ، سراسرمهروجان آور

   تهی گرشدخم وباده ،زچشم يارمی نوشم           

                                 شرابم  را، ز چشمان  خمار و دلستان آور                    

  مرام  رندعاشق را ندانستيم  معذوريم     

                                        شميم عطر گيسوی  نگار گل نشان  آور

  چو هوشم رفته است ازسرازآن طنازی  دلبر                        

                                         برايم  نوش داروئی  ز درد بی دلان آور

  چو دردستان خودگيرم شبی آن زلف عنبرسا             

                                         سحر گه طره ای  زان ياراز ديده نهان آور   

                                                                       (ميفروش)




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٤/٧/۱٧

 

   عشق يعنی روز و شب ديدن يکی           عشق  يعنی  درد را همسايگی 

   عشق  يعنی جان  به ره  کردن فدا          عشق يعنی وحی ازعرش وسما

   عشق  يعنی  دال  و لام  را باختن           عشق  يعنی  کار دل را ساختن 

   عشق  يعنی لاله  بر طرف  چمن            عشق  يعنی شمع ره  بر انجمن 

    عشق  يعنی  فلسفه  يعنی  ادب             عشق يعنی يک جهانی سوزوتب 

   عشق  يعنی  سوز دل اندر نهان              عشق  يعنی عهدهای  جاودان

   عشق يعنی درد و رنج اندر خفا               عشق  يعنی  دوستی ، قد خدا

   عشق  يعنی ناله های نيمه  شب               عشق يعنی صد سخن در زير لب 

   عشق  يعنی  واله و شيدا  شدن                عشق  يعنی همچو من تنها  شدن 

   عشق يعنی بی سر و سامان شدن               عشق  يعنی موسی عمران  شدن 

   عشق يعنی گل ، نه هرگل ميفروش             عشق  يعنی  بلبلی اندر خروش  

                                                                             ( ميفروش )