نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٥/٢/۳٠

             سلام ای گلرخ نيکوسرشتم                             بيادت دوش من خط نوشتم

             هنوز اندک زمانی تاشبانگاه                            نمانده بود وتوگشتی هويـدا

            تو بودی در برم استــاد ماهر                         اگرچه دور بودی تو به ظاهر

           چومن بودم قلم بود و توبودی                           برايم گوئيـــــا املاء نمودی

           ز تو پند ونصيحت ها  شنيدم                           سر تعظيم بر آنــــــها گزيدم 

           قلم می رفت و من هم درپی او                        نوشتم از صــــفای  محفل او

           گهی از عشق و گه ازغم نوشتم                      گهی از بيش و گه ازکم نوشتم

           ز مجنون و زليلی بـــود  حرفی                  ز تلخی های شيرين بسته طرفی

           ز فرهاد  و زتيشه يــــادکردم                     از آن جور و جفا بيـــداد کردم

           چو از يوسف نوشتم  يک  نشانی                     زليخا را تو ديدی  در معـانی

           ترنج دردست بريدن شصت خود را             چو يوسف گشت در مجلس هويدا

 

                                                                                       ميفروش

        




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٥/٢/۱٦

جرات خواهش دل ندارم ای نازنين                                             

                                    از چه شده نام تو با نام پوپک اجين

وای اگر بشکنی قفل تو از دل من                                              

                                     اسرار عشق بينی با صد مرام و تمکين

   دوش که اسرار دل با خود مرور کردم                                                 

                                  سری در آن به جز عشق نديدم ای مه جبين

يا لطف نمی نمودی ،يا دل نمی ربودی                                                

                                   جرمم چه بود ربودی دل را به ناز ،شيرين

ياری کن ای باصفا ، اين پوپک باوفا                                                 

                                     گويی که رفته اکنون ،شد ميفروش مسکين 

کردم ملامت دل ، ناديده برده ای دل                                                   

                                     گفتا که ديده بودم با چشم دل ، سبک بين 

 هر جا گلی که ديدم ياد تو کردم ای دل                                                  

                                    هرجا که شعری ديدم باز از تو بود آئين

مفتون شعرهاتم ، مجنون آن صفاتم                                                   

                                  ويسی و درمقابل ، من هم بسان رامين

سلطان دل تويی تو ، مريد تو منم من                                                  

                                    باشد که از سخايت طرفی ببندم از دين    

فرياد شادمانی ، بر بانگ آسمانهاست                                                 

                                 دل را تلعلويی ده ، ای آشنای ديرين

 رفتی و بعد رفتن ، دل بيقرار گشته                                                   

                                     ميلی فرستم و دل گيرد به ميل تسکين     

                           

                                                                     ميفروش                                           

 




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٥/٢/٤

 

 

اين می  که من ريزم به جام  جم هم ندارد همچو آن

کين می سراسرعقل را چون حلقه در گوش ات کند

 

ميفروش