نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٥/٤/٢٤

           راز گل را بلبل شیدا بخواند خوش صدا

                                                     زاغ بیچاره چه داند این چه سوز است و نوا

          پر زند از آشیان بر روی شاخ  گل وزو

                                                    پرده  بردارد ز عشــــــــق  و رازهای جانفزا

         کار این دلدادگی و عشوه هم شد کار او

                                                  جهد بنماید همی بلبل که  شد از گل جـــــــــــدا

        واله وافسون گشت و عاقبت هم نامـــراد

                                                    یا کند ترک جهان و یا شود او مبتـــــــــــــلا

                                                                                           میفروش




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٥/٤/٧

    

 

  پروانه ای هستم مرا ، در گل ستان جايم دهيد

                                             جايی در آن باغ پر ازعشق و مصفايم دهيد

   واندر گلستان وفا، من خوشه ای دارم ز گل

                                             واندر خرابـــــات مغان جامی ز مينايم دهيد

   پروا نکردم از، فنـــــــا گشتن کنار شعله ای

                                              در آتش مهـــــــر رخش آنگونه مأوايم دهيد

   کامل شدم در عشق اووانگه که گشتم من فنا

                                               يک بی نشانم من کنون در ناکجا جايم دهيد

 

                                                                                   ميفروش