نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٥/۸/٢٤

   یاد یاران کرده ام دیده گریان کرده ام

                                       یادی از ایرانکلیک آن جمع خوبان کرده ام

   هم نمودم  یاد  بر ایرانیهای پهلوان

                                     یادی از داگفیش و آن سیمای خندان کرده ام

   یادی از حنا و سوگل  دوستان  باوفا

                                     یادی از مریم گلی مرغ خوش الحان کرده ام

   باشدم آبجی  مه گل  سمیرای بی زبان

                                      چونکه  آمد  نام  او  یاد  گلستان  کرده ام

   دیوونه  نازنین  و عمقزی  مه جبین

                                      هم زیاهو و کمال ، حامی وعرفان کرده ام

   یاد کردم من گهی از طاهر بی جامگان

                                       یادی از  پارسا و جودی غزلخوان کرده ام

   با سعید  بی غم و با ارشیا و سونیا 

                                               حال یادی هم از آن  لیلای گریـــان کرده ام

    با دو چشم اشکبار از دوری ماه شبم

                                      یادی از میثاق و، آن عهد و پیمان کرده ام

   استاتیرای منی ، چون سایه مهسای منی

                                        گوشه چشمی به رامین فخر ایران کرده ام

   شعری از شیدای گل خواندم زموجی عاطفه

                                          یادی هم از عبدلی آن مرد افغان کرده ام

   گر ز پویا و ز هومن  گشته ام بیدادگر من

                                            در بهار سهیل  را ستاره باران کرده ام

   کا ، گ ، ب  را در حبابی دیدم و بمب اتم

                                         همچو ابلیس ناتالی  را رام شیطان کرده ام

   گر که  سالی آیدم  چوبین  بابالنگ دراز

                                       همچو شاهین آتیلا را مست و حیران کرده ام

   محسن و افشین و نیما را چو دیدم در پگاه

                                         کاوه و سینا  و  نینا را گل افشان  کرده ام  

   در فراق جاستین روزم شده چون شام تار

                                            کیومن  فرزانه را مجنون دوران کرده ام

   آلاله شعری ناتمام ، هلن در این گیتی بمان

                                           شنون آشفته را سر در گریبان کرده ام

   از ملی و مهرگان دیگر چه گیرم من نشان

                                        یادی از محراب وهم شهباز ایران کرده ام 

   از سپهر و المیرا ، آباندخت  و رز سیاه

                                        یادی از لوتوس و آن علای پنهان کرده ام

                        بعد از تمام دوستان  از صدقه نامشان

                 خود یادی هم از میفروش درجمع مستان کرده ام

                                                                            (میفروش )




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٥/۸/۱٤

       خدایا آنچه گفت اکنون شیدا                         بود راز درون  سینه  ما

      زبان ما چو بوده الکن وگنگ                       شده او مظهر اندیشه ما

       خدایا  پاکی  انسان  کجا شد                        که اوافسونگر وانسان نما شد

      خدایا این قلم روزی قسم شد                         کنون ابزار دست اهرمن شد

      خدایا آدمی از بهر روزی                             ددان را می کند مهمان نوازی

                                                                                 

                                                                                میفروش