شمیم زلـف یـار ما کـند مـدهوش دنیـا را

                                          اگر منت گـذارد یک شبی مهمان شود ما را

       چوداردعطرسکرآوارازآن ختم الرسل باخود

                                          به بوی خوش دهد جانی دوباره مرده دنیارا

     خوش آمد گویدش هرکس که بیداداست درعالم

                                          که عـدل بی مـثال او کـند مشـعوف دلـها را

      به نـور علم و حلم او منـور می شـود گـیتی

                                       زبس لطف وکرم دارد صفا بخش است جانها را

      از آن خاک رهش سرمه کنم بر چشم بیمارم

                                           کـه خاک پای او بخشـد. شفا این دیـده ما را

      شرابی کز سبوی اوبنوشم جرعه ای امشب

                                           به شکرانه کنم سجده خـدای  حی و دانا را

                                                                                                میفروش