نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٧/۱۱/۳٠

رفتم به سوی گل ستان تا که بگیرم رنگ وبو

                                     شویم دو چشمان ترم با جام شرب چشم او

از شیره جـانـش مرا گل میهمانم کـرده بـود

                                    وقتی که نوشیدم از آن گشتم خمار چشم او

لـب را گـشـودم از بــرای گفـتن اسـرار دل

                                    بر مـن نـهیب آمد ، چرا گفتی تو اسرار مگو !

خاموش گشتم تا شود گویا ، نطقم اینچنین

                                   گرچه نِیَم ملای روم،شمس است مرادر روبرو

 

                                                                         « میفروش »

 

 




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٧/۱۱/۱٢

  ز داستـانهـای کوته یـاد کردیـم                ‹‹ آلن پو ››را ز دل فریاد کردیم

 همی گفتیم از چخوف و بوریس                 گهی از آل احمـد یـاد کردیـم

 ز بـوف کـــور گفتیـم و ز صـادق               جمال زاده ، همان انسان لایق

همینگوی را کمی تشریح کردیم                  صمـد را انـدکی تنبیـه کـردیـم

ز سالینجر سخن رفت و آهنری                ز پـرویـزی و هـوشنگ گلشیری

نشستی بود صمیمی با عزیزان               به من آموخت فنون نقد داستان

 سپاس بر بـانیـان این همایش                 که دارم خواسته ای،البته خواهش

 کـه استمرار یـابد، یــاد یـاران               خصـوصـا” بـهر فـرزنـدان ایـــران ‎

                                                                           میفروش         




نویسنده: سید علی دریاباری - ۱۳۸٧/۱۱/٥

   چندی است کردی بی نصیب جود وسخا راتو زما

                                                   میلی ندارم از تو و میلم به تو شد جانفزا

   لطف و کرم کم کـرده ای شـاید نبـودم لایق اش

                                                  از جود خود طرفی ببند زیرا شدم من مبتلا

   عیـن نیـازم جود ، تـو مـن عبـدم و معـبود تــو

                                             من ژنده پوشی سرخوشم جامی نداری بهرما

   چون سائلی درمانده ام ،در پیچ و در خم مانده ام

                                               گم گشـتم اندر راه تـو ، با نور خود راهـم نما

   از روی گل شرمنده ام ،درکار داور مانده ام

                                            گل هم خجل شد تا که دید سیمای خوب یار ما

  چون بلبلی از حجر گل ،سوزم من از سودای گل

                                            بـا مـن بگـو ای نازنیـن ، از مـا چرا گشتی جـدا

   من بلبلی افسرده ام ، کز حجر گل پژمرده ام

                                             ای باغـبان طرفی ببنـد ، بـر غنچه های باغ ما

   شایدخطایی کرده ام ،بر خود جفایی کرده ام

                                           بخشش طلب کردم ز تـو ، یارب ببخشا جرم ما

 

                                                                                               ‹ میفروش ›