گفتــم سخنی لیکن ، در نطفه نهــان شــد آن

 گر مرد رهی؛ بسم  ِال، گر نیستی پس هان!؟ 

ای ترک نـگار من ، چون* باده خوری بـی مـن؟

 گـــر دیــدی رقیبم را ، بـــا او منشین یـک آن !

 من زاهــد بـی تسبیح ، من راهب بـی دیـرم *

 مـن مقیـم میـخانه ، کس نیـست گـریـــز از آن

 یـک بـاده تـو را کافی ؛ یـک خم چـو مـرا انـدک 

لاجرعـه بنــوشم زین ، مستـلزم هــر ایمـان !

 

*چون = چگونه

*دیر = عبادتگاه راهبان

                                                      میفروش