پرنده
ساعت ٩:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٩/٢۱  

 

    دريک زمستان سرد

    در دشت و در بيابان

    در تنگنای دانه

    گويد به من پرنده :

   ای کودک ، ای رفيقم !

    چشمم به دست شماست

    چشم جوجه های من ، به نوک خالی ماست

    ای همسايه خوبم

    دراين فصل زمستون

    يه کمی به ما برس ، بريز برام يه کم نون

    مونده غذاهاتو نريز تو سطل آشغال

    بيار بالا پشت بوم

    برام بريزمهربون

    چه سوز و چه سرمايی ، چه برف و چه يخ بندون !

    لونه مون خالی شده از ارزن و گوشت و نون

    بچه ها جيک جيک کنان

    با هم هم آوا شدند ، ناله هاشون آسمون

    واسه يه تيکه نون

    آهای اميرحسين جان ، تو با داداشت عرفان

    يه کمی از اون غذا ، بيارين رو پشت بوم

    ديگه بالهام خسته شد

    بس رفتم اينور اونور

    هيچی گيرم نيومد ، ببين شدم  در بدر

    دلم پيش بچه هاست ، صداشون به آسمون

    می پيچه می گن : آهای !!!

    گشنمونه مامان جون

    به فکر ماها باشين، ای گلهای مهربون

    محض رضای خدا برامون دون بپاشين

                                                                     ( ميفروش )

                                                       

 


کلمات کلیدی: